Le stanze dei nostri scrittori (Zeta Kunduri)

Gli autori di Pensi che ci saremmo potuti conoscere in un bar? Racconti dall’Europa dell’est raccontano la propria stanza all’Archivio Caltari.


Apre le danze la greca Zeta Kunduri:

“Quando l’aria diventa soffocante”

Lo spazio in cui scrivo non è sempre lo stesso. Di norma dipende dal genere di scrittura, se si tratta cioè di racconto o di romanzo. Alcuni dei miei racconti – o almeno la loro prima bozza – li ho scritti nel vagone di un treno, percorrendo la provincia greca che cambia aspetto e colori a seconda della stagione. Per altri racconti il primo spunto mi è giunto in aereo, quando qualche tempo fa ero solita viaggiare per andare a trovare le mie figlie e, dopo la paura fugace del decollo, strani pensieri prendevano a frullarmi per la testa. Altri racconti, molto più brevi, sono nati negli autobus urbani di Atene quando nel primo pomeriggio il tragitto dura il doppio o il triplo del tempo normalmente richiesto, soprattutto d’estate quando l’aria diventa soffocante e i volti stanchi dei viaggiatori hanno di per se stessi un gran numero di storie interessanti da raccontare. A questa prima stesura, buttata giù su fogli di carta bianchi, che ho spesso in gran quantità nelle mie borse, segue poi una lunga rielaborazione che ha luogo a casa, dove mi attende, fedele e solido, dacché ho imparato a usarlo, il mio lap top.
Il mio primo romanzo, Η ΛΕΓΑΜΕΝΗ, l’ho scritto da cima a fondo in un appartamentino in campagna, dove trascorro l’estate, che ha una vista meravigliosa sul mare, sul Golfo dell’Eubea. Il mio ultimo romanzo, ΡΩΓΜΕΣ ΣΤΗ ΣΙΟΠΗ, pubblicato recentemente, ma anche molti dei miei racconti, li ho scritti nel mio studio, una stanza che una volta era una piccola camera da letto e in cui ultimamente mi isolo e che utilizzo esclusivamente come luogo di lavoro.

E per i lettori curiosi ecco la versione originale
(traduzione italiana di Tiziana Cavasino)

Ο χώρος που γράφω δεν είναι πάντα ο ίδιος. Σχετίζεται κατά κανόνα με το είδος που γράφω, αν δηλαδή είναι διήγημα ή μυθιστόρημα. Κάποια από τα διηγήματά μου -ή τουλάχιστον την πρώτη τους ύλη- τα έχω γράψει στο βαγόνι κάποιου τραίνου, διασχίζοντας την ελληνική επαρχία που αλλάζει ύφος και χρώματα ανάλογα με τις εποχές. Σε κάποια άλλα το πρώτο ερέθισμα ήρθε σ’ ένα αεροπλάνο, όταν ταξίδευα παλιότερα για να συναντήσω τις κόρες μου, όπου, μετά το φευγαλέο φόβο της απογείωσης, παράξενες σκέψεις στριφογύριζαν συνήθως στο μυαλό μου. Κάποια άλλα, πολύ μικρότερα, στα αστικά λεωφορεία της Αθήνας, όταν τα μεσημέρια οι διαδρομές παίρνουν τον διπλάσιο ή και τον τριπλάσιο χρόνο απ’ όσο στην πραγματικότητα απαιτείται, κυρίως τα καλοκαίρια, που η ατμόσφαιρα γίνεται πνιγηρή και τα κουρασμένα πρόσωπα των συνεπιβατών έχουν από μόνα τους να διηγηθούν ένα σωρό ενδιαφέρουσες ιστορίες.
Αφού γίνει αυτή η πρώτη αποτύπωση σε λευκές κόλες, που συνήθως κουβαλάω σε αφθονία στις τσάντες μου, μετά ακολουθεί μια αρκετά χρονοβόρα επεξεργασία στον προσωπικό μου χώρο, όπου με περιμένει, αφ’ ότου έμαθα να το χρησιμοποιώ, πιστά και σταθερά το lap-top μου.
Το πρώτο μου μυθιστόρημα, την ΛΕΓΑΜΕΝΗ, το έγραψα εξ ολοκλήρου σ’ ένα μικρό εξοχικό διαμέρισμα, όπου περνώ τα καλοκαίρια μου, κι απ’ όπου είχα μια θαυμάσια θέα στη θάλασσα, στον κόλπο του Ευβοϊκού. Το τελευταίο, που κυκλοφόρησε πρόσφατα, αλλά και πολλά από τα διηγήματά μου, τα έχω γράψει στο γραφείο μου,σ’ ένα μικρό πρώην υπνοδωμάτιο του σπιτιού μου, όπου τελευταία απομονώνομαι και το χρησιμοποιώ αποκλειστικά σαν χώρο εργασίας.

Annunci

Rispondi

Inserisci i tuoi dati qui sotto o clicca su un'icona per effettuare l'accesso:

Logo WordPress.com

Stai commentando usando il tuo account WordPress.com. Chiudi sessione / Modifica )

Foto Twitter

Stai commentando usando il tuo account Twitter. Chiudi sessione / Modifica )

Foto di Facebook

Stai commentando usando il tuo account Facebook. Chiudi sessione / Modifica )

Google+ photo

Stai commentando usando il tuo account Google+. Chiudi sessione / Modifica )

Connessione a %s...